...:: افرند ::...

بعد از مدت ها بحث و بررسی سال 85 تصمیم گرفتیم که خونه مون را باز سازی کنیم. قرار شد که بعد از ماه رمضان شروع کنیم. این شد که اوایل پاییز همون سال دست به کار شدیم. هر چقدر برنامه ریزی می کردیم و کنترل و مدیریت پروژه و زمان بندی و ... را به کار بستیم دیدم که بیشتر از یک ماه کار نداریم. یعنی فکر می کریم که دو تا دیوار برداشتن و دو تا دیوار دیگه به جایش گذاشتن و کمی تغییر در ترکیب خونه فوق فوقش سه چهار هفته کار می بره. تنها مشکلمون این بود که این مدت را کجا بمونیم. بازهم بحث و بررسی... نتیجه ماندن یک ماهه در هتل آپارتمان بود. اما وقتی به تک تکشون زنگ زدیم دیدیم که فایده ای نداره. یا قیمت ها بالا بود یا با شرایط ما ناسازگار بود. وقتی مادربزرگ خدابیامرزم دید در بن بست بدی گیر کردیم پیشنهاد داد که این مدت را بریم خونه شون. کور از خدا چی میخاد. شاد و خوشحال قبول کردیم. گرچه برای هر دو طرف ماجرا سخت بود اما آلترناتیو دیگه ای هم نداشتیم. از اون جهت که همیشه همه کارهای ما ایرانی ها روی حساب و کتابه و همه چیز از قبل فکر شده است و مهندسی بیداد می کنه ، برنامه تغییر و تحول و و نوسازی منزلمون به جای یک ماه ، شش ماه طول کشید و ما تمام این مدت در کنار مادربزرگ و خاله ام زندگی کردیم. خونه مادربزرگم بزرگ بود. یک طبقه نصفه و نیمه داشتند که دو تا اتاق داشت با یک آشپرخانه. اما سرویس بهداشتی نداشت. ما معمولا در همین دو تا اتاق بودیم به غیر از مواقع ناهار و شام و زمان هایی که قضای حاجت داشتیم! از این دو تا اتاق فقط یکی لوله کشی گاز و در نتیجه بخاری داشت و زمانی که هوا کم کم سردتر شد همگی شب ها را در همون اتاق بخاری دار طی می کردیم. هم خوب بود هم بد. خوبیش این بود که همه در کنار هم بودیم و خوش بودیم اما بدی هم داشت که مثلا مجبور بودیم با سلایق همدیگه کنار بیاییم. مثلا پدرم دوست داشتند بخاری را تا درجه آخر زیاد بکنند و من در حالی که عرق میریختم چاره ای جز سوختن و ساختن نداشتم. یا اینکه خواهرم دوست داشت سریال خاله زنکی داستان زندگی و اتفاقات زندگی هانیکو را ببینه در حالی که من مشتاق تماشای لیگ قهرمانان بودم! اون موقع دانشگاه می رفتم و روزهایی که دانشگاه نبودم در حکم یک کارگر ساده روزها برای پدرم کار میکردم و آجر دست اوستا می دادم! ( مدارکش هم موجوده) . در این مدت به اندازه دو سه نفرکارگر کار می کردم تا هر چه زودتر کارمون تمام بشه و به خونه زندگیمون برگردیم. وقتی یکی دو شب مونده به عید کارهای ساختمانمون تقریبا تمام شد، قبل از اسباب کشی و مستقر شدن و افتتاح رسمی خانه نوسازی شده ، من و برادرم به عنوان افتتاح کننده( و از سر شوق و ذوق و هیجان و ...) اولین شب را در خانه ای بدون وسایل و ملزومات و تنها با چند تا پتو خوابیدیم.

تو این مدت بود که فهمیدم هیچ جا خونه خود آدم نمیشه و چقدر از اسباب کشی متنفرم...