با تمام قوا بر روی پدال ترمز فشار می آورم. با صدای بدی ماشین می ایستد به طوری که تا شعاع پنجاه متری نگاه ها به سوی من و ماشین جلویی بر می گردد. شیشه ماشین را پایین می آورم و یادی از اقوام نزدیک ماشین جلویی می کنم. ماشین جلویی هم متقابلا یادی از خانواده ما می پرسد.صدایی شخصی را می شنوم که می گوید صلواتی بفرستید و بروید. ماجرا تمام می شود. اما ممکن است برای لحظه ای این قضیه فیصله پیدا کرده باشد اما مطمئنا آخری نیست. هر روز من و شمای نوعی شاهد تعداد بیشماری از این برخورد ها و بوق های ممتد در خیابان ها هستیم. نود درصد ما ایرانی ها فرهنگ ماشین و ماشین سواری نداریم. این را به عینه همه دیدیم و حرف و حدیثی در آن نیست. آن چه که جای تعجب دارد علت ماجراست. از روته مولر ( مربی سابق تیم ملی فوتبال و دستیار علی دایی) بعد از مدتی که در ایران بود پرسیده بودند که نظرت راجب ایران چیست؟ بعد از چند جمله کلیشه ای گفته بود که هرگز نمی توانم در ایران رانندگی کنم! راست می گوید . به غیر از خیابان ها می توانید در اخبار هم بر این حرف تاییدی بشنوید. آمار کشته شدگان در تصادفات که اکنون از تعداد کشته شدگان در جنگ هم بیشتر شده است.

باید فرهنگ سازی شود . اما از چه طریقی نمی دانم. تیزر های کارتونی تلویزیون تا مدتی جوابگو بود آن هم به صورت محدود اما حالا چی؟ در عربستان مدت ها پیش برای اینکه به مردم یاد بدهند که روی خط عابر پیاده نباید متوقف شد  به هر پلیس سر چهار راه یک باتوم داده بودند. هر کسی که بر روی خط کشی عابر پیاده متوقف می شد بی برو برگرد شیشه ماشینش خورد می شد. حالا پس از مدتی دیگر هیچکسی روی خط عابر پیاده نمی ایستد حتی با وجود اینکه آن قانون دیگر اجرا نمی شود.

آنجا عربستان است و عرب ها را که می شناسیم. من نمی گویم مانند آنجا باید از این شیوه استفاده شود اما به هر نحوی شده باید فکری به حال طرز رانندگی های ما ایرانی ها کرد.

نمی دانم شاید اگر من کاره ای در این کشور بودم همه راننده ها را مجبور می کردم از اول بیایند امتحان آئین نامه بدهند و سخت گیری بیشتری برای دادن گواهینامه لحاظ میکردم . نه مثل الان  که با وجود این آموزشگاهها گواهینامه گرفتن مانند لیس زدن بستنی راحت و لذت بخش باشد!

چشم ها و چشمه ها خشکند

روشنایی ها محو در تاریکی دلتنگ

همچنانکه نامها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه باران ای امید جان بیداران

بر پلیدیها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد؟

ساعت نزدیک شش و نیم صبح است که از خواب بیدار می شوم. صبحانه را در حین دیدن اخبار ورزشی می خورم . کمی فکر می کنم که امروز باید چه کارهایی بکنم. سوار ماشین می شوم . به طرف خانه کارگرها می روم.سوارشان می کنم و به طرف محل پروژه می روم. مرتب فکر می کنم که از چه راهی بروم که پلیسی آنجا نباشد.می رسیم. هر کدامشان را سر کار خودشان می فرستم. مشکل خاصی نیست. باید بروم تا شهرک صنعتی . امروز قرار مصاحبه دارم. کارخانه را پیدا می کنم. به نگهبانی توضیح می دهم که برای چه آمده ام. فرم را پر می کنم و با مسول مربوطه هم صحبت می شوم. از دانشگاه و رشته و دوره هایی که گذراندم صحبت به میان می آورد. جواب می دهم. نوبت به سوال های من می رسد. سرویس رفت و برگشت ندارد ، ناهار بر عهده خودمان است. حقوق هم بر اساس قانون کار. بیرون می آیم با خودم حساب دو دوتا چهار تا می کنم. میبینم که کارگر افغانی من، هم سرویس دارد هم ناهار. حقوقش هم خیلی بیشتر از قانون کاراست.

بر می گردم سر پروژه . اوضاع همچنان خوب است .عالی ناز گلابی!. سفارش ناهار می دهم. کارهایی که باید بکنند را بهشان گوشزد می کنم. بر می گردم خانه. ناهاری و چرتی کوتاه. بیدار می شوم. بر می گردم سر پروژه . نزدیک ساعت پنج است. برای امروز کافیست. کارگرها را به خانه شان بر می گردانم.

می رسم خانه. دوشی می گیرم. وارد اینترنت می شوم. به وبلاگ های مورد علاقه ام سری می زنم. همچنان مشکل در قسمت نظرات وبم وجود دارد. اعصابم خورد می شود. بیرون می آیم. کتابی در دست می گیرم. نزدیک ساعت نه است. از اتاقم بیرون می آیم. سریال های تکراری تلویزیون را می بینم. به صحنه هایی که قبلا ده بار دیدم می خندم . نمیدانم چرا؟اخبار بیست و سی را می بینم. تظارهرات ضد صهیونیستی در بورکینافاسو ،تعداد کشته شدگان در باریکه غزه ،اعترافات یک اغتشاش گر.

آخر شب است. به اتاقم بر می گردم. می خواهم فکر کنم فردا چه کارهایی دارم . بی خیال می شوم. سر صبحانه وقت دارم به مسایل همان روز فکر کنم. دراز می کشم. قبل از خواب به آرمان شهر دلخواهم فکر می کنم. در همین حال است که خوابم می برد. چه خواب خوبی...

هفته پیش بود که داشتم مطلبی را می خواندم که بعد از خواندش احساس هویج بودن بهم دست داد. در این مطلب آمده بود که افراد موفق در کسب و کار یا ورزشکاران موفق برای خودشان و اهدافشان برنامه ریزی کرده اند. برنامه ریزی می کنند که در زمینه های کاری ، اجتماعی ، مالی ، ورزشی نهایتشان کجا باشد. مثلا از لحاظ کسب و کار حساب می کنند که فرضا بعد از ده سال می خواهند به کجا برسند .  آیا می خواهند از خودشان کاری راه بیندازند. کارخانه ، کارگاه ، انستیتو یا دفتری از خودشان داشته باشند یا نه؟ یا مثلا از لحاظ مالی بررسی می کنند که چه مقدار درآمد ماهیانه آنها را راضی می کند . از لحاظ اجتماعی می خواهند به چه مرتبه و درجه ای از اعتبار در اجتماع دست پیدا کنند . بعد از اینکه برنامه خودشان را تعیین کردند آن را به چند نفر نشان می دهند و با آنها مشورت می کنند. اگر برنامه قابل قبولی بود می نشینند و برنامه شان را از لحاظ زمانی به قسمت های کوچکتری تقسیم می کنند. به قسمت های پنج ساله ، دو ساله ، یک ساله و ...  . بعد هم بر اساس همین برنامه پیش می روند. برای همین هم به راحتی می توانند تشخیص بدهند که در کجا از زندگیشان عقب هستند و در کجا از خودشون جلو زدند!

با خودم که فکر کردم دیدم من تنها برنامه ریزی که در زندگیم کردم برای کنکور بود که برنامه داشتم در کدام روز و در چه ساعتی چی بخونم و هدفم هم این بود که رتبه یک باشم اما برنامه ام کمی اشکال داشت و چند هزار تایی رتبه ام پایین بالا شد! اما حالا که از دانشگاه فارغ شدم و در ابتدای جاده زندگی هستم ، در ابتدای راهی که خودم تصمیم گیرنده زندگی خودم هستم ( البته تا حدودی) نه تنها برنامه ای نوشتم بلکه در ذهنم هم مورد خاصی نیست. هنوز خودم را پیدا نکردم که بگویم از لحاظ مالی و کاری و اجتماعی و ... می خواهم به آن حد برسم. فقط می دانم که در این چند سال آتی خیال ندارم که کسی را در زندگیم شریک کنم دلیلش هم که مشخصه . هنوز به بلوغ عقلی نرسیده ام.

 پی نوشت: با تشکر از تمام دوستانی که این مدت به وبم سر زدند و قصد داشتند کامنت بگذارند ولی امکانش نبود. بنا به دلایلی نا مشخص این مشکل برایم پیش آمده بود که با کمی دستکاری تونستم رفعش کنم.

خیلی سخته . کسی را برای خودت اسطوره کرده باشی و فکر کنی یک روز می تونی شبیه اون بشی ولی یک روز خبر بهت بدهند که اسطوره ات رفت. هر چقدر فکر می کنم می بینم به این زودی ها رفتنی نبود. شاید برای سنتور نواز ها دو اسطوره وجود داشت : یکی فرامرز پایور و دیگری همین پرویز مشکاتیان. اما حالا فقط فرامرز پایور مانده که ایشان هم به خاطر آرتورز دیگر نوازندگی نمی کنند.

از وقتی خبر فوت ایشان بهم اس ام اس زدند مرتب به خودم می گفتم که شایعه است . مدام کانال های تلویزیون را مرور می کردم ببینم آیا واقعیت دارد یا نه؟ وقتی در سر تیتر خبرها نمی گفتند به خودم امید می دادم اما وقتی تا انتها نشستم ، دیدم که به عنوان آخرین خبرها در حد ده ثانیه به این موضوع پرداخته می شد تحت این عنوان که " استاد پرویز مشکاتیان امورز صبح بر اثر ایست قلبی در منزلش در گذشت. از ایشان آثاری همچون آساتن جانان و ... بر جا مانده است" نه کلیپی، نه فیملی، نه حداقل قسمتی از ساز زدنشان . هیچکدام. روز به روز از رسانه ملی متنفرتر می شوم. یادم می آید زمانی که هواپیمای ارتشی ها که خبرنگاران هم در آن هواپیما بودند سقوط کردند آنقدر تصاویر و کلیپ های مختلف از تک تک خبرنگارها نشان دادند که اسم همه آنها را حفظ شدیم ولی از فرماندهان ارتشی هم که در این هواپیما بودند فقط عکس هایشان را یکبار نشان دادند. حالا هم اگر یک خبرنگار بر اثر ایست قلبی فوت کرده بود احتمالا تمام برنامه هایشان را قطع می کردند و این خبر را به همه اعلام می کردند.

استاد مشکاتیان رفت تا برای همیشه داغ اجرای زنده ایشان بر دلم بماند.

پ.ن: چند ماه پیش بود که دوستم(حکمت) را براثر تصادف از دست دادم حالا هم استاد مشکاتیان را. نمی دانم تا آخر سال چه اتفاق های دیگری در راه است.

برای حکمت...

می شناختمت حدود یک سالی بود ، اما از اسفند تا الان بیشتر روز ها با هم بودیم ، از هفت صبح تا هفت شب. من بودم ، تو بودی، بقیه هم بودند. به نوعی من سرپرست کارگاه بودم و تو استاد کار.در اصل رفیق هم بودیم . این نوع رفاقت پاک و صادقانه را کمتر دیده بودم. چه فرقی می کرد تو افغانی بودی و من ایرانی. زبان هم را که می فهمیدیم . هر چقدر فکر میکنم میبینم که روزهای خوشی داشتیم. دعوا هم داشتیم.  کار می کردیم ، هم برف و باران زمستان رو سرمان بود هم این اواخر  آفتاب تابستان . به اسمت حسودیم می شد ، حکمت. یکی دو سال بیشتر از من بزرگتر نبودی ولی حداقل ده سال بیشتر از من کار کرده بودی همین مقدار هم فهمت بیشتر بود.

وقتی صبح خبر تصادفت را شنیدم فکر کردم فوق فوقش دستت شکسته .تا زمانی که به بیمارستان رسیدم خودم را با خوش باوریهای بیهوده سرگرم می کردم .فکر نمی کردم که به این زودی ما را ترک کنی. مظلوم بودی . مجبورید که از کشور و خانواده و همه چیزتان بگذرید و آواره اینجا شوید و کار کنید و کار کنید . مظلوم بودی و هستی که برای تحویل جنازه ات بوروکراسی لعنتی ظاهر می شود و کلانتری و پزشک قانونی و دادگستری و ... باید حکم آزادی جسمت را امضا کنند. تنها دلخوشیتان این است که چند نفر از همشهری هایتان را ببینید یا هر ماه زنگی بزنید و از خانوادتان با خبر شوید. زندگیتان سخت است و من نمیدانم حکمت این چیست حکمت. این اواخر دو هفته ای بود که کار نداشتیم و از هم بی خبر. قرار بود از شنبه شروع کنیم و این شنبه هیچوقت برای تو اتفاق نیفتاد. می دانم که حالا راحتی . هر کسی هم که تو را می شناخت  می داند.

رفتی حکمت و این منم که نمیدانم حکمتش چیست؟